تصویری که در بیشتر آثار هنری بخصوص فیلم های سینمایی از بومیان دیده می‌شود، تصویر جنگجویان مهاجم و خشن است. انسان های همیشه مسلح و همواره در فکر جنگ که به دنبال فرصتی برای حمله اند.
این تصویر بومیان را افرادی بی رحم، بی منطق و خطرناک نشان می‌دهد که چاره‌ای جز خلاص شدن از شر آنها وجود ندارد. این آثار باعث می شود مخاطب از بومیان بترسد و به طرف مقابل حق بدهد که در برابر آنها از خود دفاع کند.
اما واقعیت این است که بیشتر بومیان اصلا جنگ طلب نبوده اند بلکه فرهنگ های درون گرا و آرامش خواه داشته اند. واقعیت بزرگ تر اینکه بومیان نبودند که درگیری را آغاز کردند. بومیان زمانی دست به سلاح بردند که استعمارگران مسلح برای اشغال سرزمین های اجدادی ایشان هجوم آوردند. حتی بسیاری از بومیان در ابتدا متوجه خطر تازه وارد های عمدتا اروپایی نبودند و پس از آسیب دیدن از ستم و خشونت اشغال گران تصمیم گرفتند مقاومت کنند.
دنیای استعمار به جنایات حقیقی در حق بومیان اکتفا نکرد و با استفاده از رسانه و هنر در فضای ذهنی نیز علیه آنها مرتکب جنایت شد. هم ثروت و سرزمین های بومیان را از آنها گرفت، هم آبرو و احترام شان را با اینگونه تصویر سازی ها سلب کرد.
بهتر است از این به بعد اگر همان دنیای استعمار کسانی را خشن و تروریست نامید، پیش از باور کردن به ابتدای قصه نگاه کنیم و سعی کنیم فریب این تصویر سازی ها را نخوریم.
مثلا شاید لازم باشد بپرسیم : آیا اول فلسطینی ها دست به اسلحه بردند؟