می دانیم که ایجاد و حفظ تمدن مهدوی نیازمند تلاش سخت و طولانی است. هم برچیدن نظام سابق و هم برپایی نظام جدید زندگی تنها با فداکاری و پایداری قابل توجه ممکن است.
یکی از موانع تداوم تلاش در راه هدف انتظار بهره مندی شخصی است. اگر کسی در برابر خدماتی که برای نهضت انجام داده، انتظار امتیاز یا پاداش داشته باشد و آن را دریافت نکند، ممکن است پس از مدتی از خود بپرسد که آیا تلاش او مهم نبوده که دیده نشده؟ یا اینکه آیا بهتر نبود وقت و توان خود را صرف کار دیگری می کرد؟ آیا دیگران که به دنبال امور شخصی خود رفتند، برنده نیستند؟ و...
از آنجا که این انتظار می تواند رشد کند و باعث شود که احساس زیان و طلب کاری نیز افزایش یابد، ممکن است یک مبارز فداکار را به مخالف یا دشمن نهضت تبدیل کند. بخصوص اگر اشتباهات، سوءتفاهم ها، سوءمدیریت ها، سختی مبارزه، سوءاستفاده اشخاص و مانند آن - که در جریان مبارزه و پیش از وقوع تغییرات جدی در جامعه دور از انتظار نیست - را هم در نظر بگیریم.
برای در امان ماندن از این خطر باید از امروز تمرین کنیم که خدمات ما به جبهه حق مشروط به نفع شخصی نباشد و موفقیت خود را در موفقیت حق ببینیم. البته امتیاز و پاداش می تواند در جای خود مفید باشد ولی چشم داشت و وابستگی به آن برای مجاهدان راه حق بسیار خطرناک است.
و می دانیم که ظهور بدون آمادگی مجاهدان واقع نمی شود چون ظهور آخرین فرصت است.