می‌دانیم که نهضت ظهور برای پایان دادن به نبرد تاریخی بین جبهه حق و باطل انجام می‌شود و به حضور قدرتمند باطل در اجتماع پایان می‌دهد و پس از آن باطل فقط در حاشیه و در سطح فردی حضور خواهد داشت. این تعیین تکلیف نهایی از طریق درمان قطعی و دائمی دردهای مزمن جامعه که عامل نابسامانی‌ و بی‌عدالتی هستند، انجام می‌شود.

نهضت ظهور از بند مصلحت‌اندیشی‌های ناشی از ضعف و مماشات با ناهنجاری‌های صعب‌العلاج و سخن گفتن به زبان فرهنگ و قدرت مسلط رها خواهد بود و حق را بی‌پرده و محکم بیان و اجرا خواهد کرد. این صراحت و صلابت برای بسیاری از مردم غیرمنتظره و شاید ترسناک خواهد بود، چرا که ممکن است رفتار ناعادلانه زورمندان سابق را تداعی کند. این ترس ممکن است باعث فاصله گرفتن یا حتی مقابله با نهضت شود.

لازم است از امروز توان تحلیل و تشخیص خود را بهبود دهیم تا بتوانیم صراحت را از خشونت و صلابت را از زورگویی جدا کنیم. همچنین بتوانیم درک کنیم که مصالح و فواید این تعیین تکلیف و درمان قطعی، ارزش تحمل سختی‌های آن را دارد.

و می‌دانیم که تا این آمادگی‌ها ایجاد نشود، ظهور اتفاق نمی‌افتد چون ظهور آخرین فرصت است.