در داستان‌های سینما تقریبا هیچ وقت مقصر ترین ها مجازات نمی شوند و فقط زیر دستان آنها تاوان کامل می پردازند با این که این زیر دستان بیچاره در واقع ابزار آن سران بودند. شبیه شطرنج که شاه هیچ وقت حذف نمی شود!
همیشه در لحظه نهایی سر و کله اصول اخلاقی و انسانیت پیدا می شود و مقصر اصلی را از دست خشم قهرمان غالب نجات می‌دهد. اخلاق و انسانیت که چند لحظه پیش و در معرکه زد و خورد خونین بین زیر دستان نیازی به حضور و دخالت نمی دیدند، یکباره احساس وظیفه می کنند که جلوی خشونت را بگیرند.
فایده این ذهنیت سازی توقف هر حرکت انقلابی در نقطه ایجاد تغییر اساسی و کنار زدن قله های ثروت و قدرت است. به این ترتیب هیچ گاه تغییرات واقعا ریشه ای انجام نمی‌شود و شاه ها می توانند بعد از آرام شدن اوضاع برگردند.