در داستان‌های ورود تازه وارد ها به سرزمین های جدید معمولا این تازه وارد های سفید پوست در اثر طوفان و شکستن کشتی به این سرزمین می رسند، در حالی که هیچ چیز ندارند و بیمار و خسته و مستحق ترحم هستند.
تصویر کشتی شکستگانِ طوفان زده که بعد از سختی بسیار به یک ساحل امن و آرام رسیده اند حس همدردی و دلسوزی ما را تحریک می کند. پس کوشش ایشان برای زندگی در این سرزمین ناشناخته را ستایش می کنیم و این قهرمان های خلاق و پرتلاش را دوست می داریم.
مشکل اینجاست که در واقعیت اولین گروه تازه وارد ها سوار بر کشتی های جنگی و سلاح به دست به سرزمین‌های جدید آمدند و قبل از عمران و آبادانی، اقدام به غارت و کشتار ساکنان اصلی کردند.
اگر واقعیت همان طور که بوده به ما نشان داده شده بود، می‌دانستیم که قهرمان واقعی مبارزان بومی بودند که در مقابل اشغال خانه خود ایستادند و کسانی که در این تصویر سازی فریب کارانه قهرمان معرفی شده اند، در واقع متجاوزان استعمار گر بوده اند.
خوب است به یاد داشته باشیم که رسانه می تواند جای ظالم و مظلوم را عوض کند.
همین ترفند در مظلوم نمایی گسترده نسبت به اسرائیل مشاهده می شود. در حالی که واقعیت تاریخی همان ورود با سلاح و شروع با اشغال بوده است.