یکی از مضمون های نسبتا قدیمی در داستان‌های چند قرن اخیر، قبیله های آدم خوار است. اگر چه ممکن است واقعا مواردی از این رفتار مشاهده شده باشد ولی تکرار و پرورش آن در داستان‌های جوامع استعمار گر به نفع آنها و احتمالا عمدی بوده است.
تصویر سازی از بومیان به عنوان انسان های وحشی و خطرناک و حتی ارائه تصویر غیر انسانی از ایشان، باعث می‌شود افکار عمومی نسبت به رفتار ظالمانه استعمار گران با بومیان واکنش نشان ندهد و با بومیان همدردی نکند. وجود باغ وحش های انسانی در اروپا و قوانین زشتی که برای بومیان مستعمرات انسانیت قائل نبود، نشانه موفقیت این تصویر سازی در جوامع استعمار گر است.
در دوره های بعد نیز این گونه تصویر سازی ها برای توجیه جنایت علیه دشمن به وفور استفاده شده است. تصویر سازی فیلم های وسترن از سرخ پوستان، تصویر سازی از ویت کنگ ها، تصویر سازی از مسلمانان و اعراب، تصویر سازی از نازی ها و... مصداق این مدعا هستند.
وقتی صحنه کشته شدن یک موجود وحشی آدم خوار را می بینید، قاتل را تحسین می کنید و نسبت به مقتول حس ترس یا تنفر دارید. اما اگر مقتول را یک انسان مظلوم و بی دفاع می دانستید، همه چیز فرق می کرد.