در بعضی از روایات دوران ظهور به بهبود وضعیت طبیعت و بهرهمندی بیشتر مردم از آن اشاره شده است. این میتواند نتیجه رشد علم و اطلاع انسان از روش صحیح تعامل با طبیعت باشد که منجر به بهرهمندی بیشتر هم میشود. همچنین میتواند نتیجه گسترش عدالت در زمین باشد که شامل رعایت حقوق طبیعت در روند رشد جامعه انسانی شده است. علاوه بر این میتواند اثر تکوینی صلاح و نیکوکاری انسانها باشد که بهصورت برکت و رزق و روزی نمایان میشود. البته احتمالهای مذکور قابل جمعاند و میتوانند همگی درست باشند.
عنه صلى الله علیه و آله: فیَمْلؤها عَدلًا وقِسْطاً کما مُلِئتْ جَوراً وظُلماً، فلا تَمنَعُ السَّماءُ شَیئاً مِن قَطْرِها، ولا الأرضُ شَیئاً مِن نَباتِها.
کنز العمّال: 38669.
عنه صلى الله علیه و آله: یَخرُجُ فی آخرِ امّتی المَهدیُّ، یَسْقیهِ اللَّهُ الغَیْثَ، وتُخرِجُ الأرضُ نَباتَها، ویُعطَى المالُ صِحاحاً، وتَکْثُرُ الماشِیَةُ، وتَعْظُمُ الامّةُ.
کنز العمّال: 38700.
عنه علیه السلام: یَعْطِفُ الهَوى علَى الهُدى إذا عَطَفوا الهُدى علَى الهَوى، ویَعْطِفُ الرّأْیَ علَى القرآنِ إذا عَطَفوا القرآنَ علَى الرّأْی ... تُخرِجُ لَهُ الأرضُ أفالِیذَ کَبِدِها، وتُلْقی إلَیهِ سِلْماً مَقالِیدَها، فَیُریکُمْ کیفَ عَدْلُ السِّیرةِ، ویُحْیی مَیّتَ الکِتابِ والسُّنَّةِ.
نهج البلاغة: الخطبة 138