به قارون گفته شد: «با آنچه خدا به تو داده است، به دنبال خانه آخرت باش و نصیب خود از دنیا را فراموش نکن.» (۱)
می‌توان گفت منظور، رعایت تعادل بین استفاده از دنیا و آمادگی برای آخرت است. هدف باید آخرت باشد، اما نیازهای زندگی دنیا نیز نباید فراموش شود.
همچنین ممکن است منظور این باشد که اگر از آنچه در دنیا داری برای آخرت استفاده نکنی، در واقع نصیب خود از دنیا را از دست داده‌ای. اگر همه را صرف زندگی دنیا کنی، همه را می‌گذاری و در حالی به خانه آخرت می‌روی که سهم و نصیب خود از دنیا را فراموش کرده‌ای و با خود نبرده‌ای. اگر دنیا مزرعه است و آخرت خانه، نصیب تو آن است که به خانه ببری، نه آنچه در مزرعه بماند.
این کاملاً با طرز فکر سرمایه‌دارانه متفاوت است. در نگاه سرمایه‌داری، موفقیت و خوشبختی با انباشت، مصرف و لذت سنجیده می‌شود و هدف از فعالیت نیز کسب بیشترین سود و تولید ثروت بیشتر است. این طرز فکر اصلاً چیزی خارج از این زندگی دنیا را در نظر نمی‌گیرد تا برای آن کاری انجام دهد.
________________________________________
(۱) وَٱبۡتَغِ فِیمَآ ءَاتَىٰکَ ٱللَّهُ ٱلدَّارَ ٱلۡأٓخِرَةَۖ وَلَا تَنسَ نَصِیبَکَ مِنَ ٱلدُّنۡیَاۖ وَأَحۡسِن کَمَآ أَحۡسَنَ ٱللَّهُ إِلَیۡکَۖ وَلَا تَبۡغِ ٱلۡفَسَادَ فِی ٱلۡأَرۡضِۖ إِنَّ ٱللَّهَ لَا یُحِبُّ ٱلۡمُفۡسِدِینَ - قصص: ۷۷