در تعداد زیادی از برنامه‌های کودکان می‌بینیم که یک کودک تنها به دنیای خیالی سفر می‌کند و در جریان داستان‌های خیالی چیزهایی می‌آموزد. در خیلی از موارد انگار مهم‌ترین بخش زندگی این کودک و بهترین سرگرمی، بلکه تنها سرگرمی‌اش همین است.
در روزگار خانواده‌های کم جمعیت و زندگی آپارتمانی، شاید پیدا کردن راهی برای آموزش و سرگرمی کودکان تنها در خانه‌های کوچک، لازم و کمک‌کننده باشد. ولی این فرو رفتن در خیال و سرگرم شدن با دوستان مجازی، حتی اگر شامل آموزش بعضی نکات مفید باشد، می‌تواند مشکل‌ساز یا تشدیدکننده مشکلات باشد.
امروز، در بین نسل جوان و نوجوان با مشکل تنهایی و وابستگی به شبکه‌های اجتماعی و روابط مجازی مواجه هستیم. ترویج سرگرمی‌های تک‌نفره و زندگی با محیط غیر واقعی بین کودکان می‌تواند زمینه را برای تعمیق و گسترش این‌گونه مشکلات در سنین بالاتر آماده کند.
در عین حال که می‌دانیم سودجویی در بازار مسکن، بی‌عدالتی در درآمد خانواده‌های متوسط و فقیر، قوانین ضعیف کار، کالا انگاری همه چیز از جمله فرهنگ و آموزش، و دیگر چالش‌های اقتصادی نقش اساسی در ایجاد این مسائل برای نسل آینده دارد، ولی نمی‌توان تا اصلاح این انحرافات عمیق صبر کرد. لازم است به جنبه‌های فرهنگی و تربیتی محصولات رسانه‌ای، به‌خصوص برای اقشار حساس چون کودکان، توجه ویژه شود و با نگاه بلندمدت اثر آنها بر شکل‌گیری شخصیت مخاطب در نظر گرفته شود.