مدارا با دیگران و اجتناب از تنش‌های بی‌جا، لازم و درست است. اما این مدارا و سازگاری نیازی به نفاق و دورویی ندارد. می‌توان به عقیده خود پایبند بود و درعین‌حال با صاحبان دیگر عقاید مدارا کرد.
منظور از مدارا، هم‌عقیده شدن با دیگری یا تظاهر به آن نیست؛ منظور شنیدن حرف او و پاسخ‌دادن بدون اهانت به شخصیت و عقاید اوست. هرچند گاهی طرف مقابل با اهانت یا فریب‌کاری، فضای گفتگو را خراب می‌کند و ما برای حفظ سلامت فکر جامعه و دفاع از حقیقت، ناچار به افشای روش‌های ناشایست او هستیم، ولی باز هم رعایت عدالت و اجتناب از تنش بیش از حد، لازم است.
مدارا و سازگاری با دیگران برای گفتگو و معرفی عقیده خود لازم است. کسی که به عقیده خود پایبند است و قصد تبلیغ آن را نیز دارد، باید با صراحت و بدون ابهام عقیده‌اش را بیان و از آن دفاع کند. رفتار نفاق‌آمیز و گفتار مبهم، نه عقیده ما را برای دیگران معلوم می‌کند و نه آن را تقویت می‌کند. اما این صراحت نباید همراه با خشونت و تهاجم باشد، بلکه نیاز به‌صراحت مؤدبانه و روشنگرانه دارد. اگر صراحت با جسارت و خشونت همراه شود، راه گفتگو و تبلیغ بسته خواهد شد.
پس نباید مدارا و سازگاری را با نفاق و ابهام، و صراحت و جدیت را با خشونت و تهاجم اشتباه گرفت. برای معتقدان پایبند، هم مدارا لازم است و هم اجتناب از نفاق. این دو شرط برای موفقیت در تبلیغ یک عقیده، لازم است.